Pages

Thursday, October 20, 2011

සුරඟන සිහිනය


දකින නෙත් පැහැරගත් රූපයෙන් වූ..
දුටිමි රූ බර ලදක් ඇසිපියන් ලූ..
මිහිමතේ නෑ රුවක් ඇය තරම් වූ..
ඒ ලෙසින් කුළුදුලේ මා පෙමින් ලූ..

කේශයන් දෙදණ තෙක් දික්වුනා වූ..
නිල් නෙතුත් දකින නෙත් සිරකරා වූ..
රත් පැහැ තොල් පිරෙයි හසකැනින් ලූ..
සිහි කලේ වීනසුන් දෙවිරදුන් ලූ..

පිරුනු ලැම තන්පටින් සැරසුනා වූ..
සිහිනිඟත් සේදයෙන් ගැවසුනාවූ..
මල් පබා පරදනා ලැසි ගමන් ලූ..
ඇගෙ රුවින් මත්ව මා හිටිවනින් ලූ..


පසු නොබා හනික මා පසු පසින් ලූ..
නොහැක ඈ ලංව බස් හිත බයයි ලූ..
කිම කරම් සිත සිතා යන ගමන් ලූ..
මල් පිපේ ඈ හැරී මද හසක් ලූ..

Wednesday, October 5, 2011

පැතුමක ඉරණම


අදින් දින කිහිපයකට පෙර..
ඇරඹුණු නැවුම් පැතුමකි..
එදින් හදෙහි ලකල වූ..
හැඟුම් පෙරටු කර..
එදෙස බලා සිටියෙමි..
දිවා රෑ නොබලා..

නමුදු..

පුරා මේ කල තුල..
තවම නිසලය එය..
එහෙයින් මා සිත..
මිථ්‍යාවක් පසුපසම
හමා යනවාදැයි..
නැතේ මා හට වැටහෙන්නේ...


පෝස්ට් එක කොහොමද ?






Tuesday, September 20, 2011

කුළුදුල් ප්‍රේමය




 


බසෙන් බැස මා යනෙන මොහොතේ..
ඇයව දුටුවෙමි දෙනෙත් හමුවේ...
සුරන් වන් ඔබේ රුවින් මහදේ..
ආල හැගුමන් ජනිත කෙරුනේ...

සිනිදු වරලස , සිහින් දෙනයන..
උමතු කරවිය මගේ හදවත...
ළැමද මැද පොත් ටිකත් සඟවන්..
මෙමා පසුකර සෙමින් ඇදුනිය...

සිදුවු දේ මා සිහියේ නැගුනේ..
එ දුටු සිතුවම හදේ ඇඳුනේ...
මොහොතකුත් නොගොසින්ම ඉන්පසු..
ඇගේ පසුපස මමත් ඇදුනේ...

අඩිය සැරයෙන් තබන මොහොතේ..
පදිකයෙකු මගේ ඇඟේ වැදුනේ...
නැවත ඔසවා.. බලනවිට හිස..
ඇගේ රුව නෑ දෙනෙත් දුටුවේ...

දෙපා පන නැති වගයි දැනුනේ..
කුමක් කරමියි නොමැත සිතුනේ...
සිතේ ඈ වෙත බැදුණු ප්‍රේමය..
සුණු විසුනු වන හඩයි ඇසුනේ...

යනෙන මග නෑ සිහියේ තිබුනේ..
පුරුදු ගමනින සෙමින් ඇදුනේ...
පන්තියට මා පමා වූ බව..
විසිල් හඩ මැද මටත් දැනුනේ...

පුටුව මත වී පොතය බැලුවේ..
නමුත් එහි ඈ රුවයි මැවුනේ...
අහම්බෙන් හිස හරවනා විට..
දුටිමි ඈ ළඟ අනෙක් පුටුවේ...

ඉබේ ක්ෂණිකෙන් මෙමා නැගිටින..
පොතත් හඬ දී.. බිම පතිත විය...
සියලු නෙත් මා දෙසට එද්දී...
වූවේ කිමදැයි මටද නොසිතින...

( To Be Continued )



පෝස්ට් එක කොහොමද ?





Saturday, September 3, 2011

අමාවකගේ ගීතය

  

අමාවක වෙමි අහසෙ සරනා...
ආල වඩමින් කාලෙ ගෙවනා..
මහද ගත් රූ සිතින් පතනා...
ඇයයි සදවත.. මපෙම් කරනා..


ගගනෙ දිදුලන තාරකාගෙන්..
අසා දැනගති ඔබේ රුව ගැන..
එහිදි මා සිතෙ ජනිත ආලය..
දිනෙන් දින එක ලෙසින් වැඩිවිය..

කෙමෙන් කෙම දින සතක් ගතවිය..
ඔබේ රුව හදෙ මැවෙන්නට විය...
වැලද මා ගත සනසවාලන...
පෙරුම් පිරු ඒ මොහොත ලංවිය...


සිහිල් පවනක් ගතේ දැවටින...
ඈත ඉම රශ්මියක් දිස්වින...
අහෝ !!! එහි පුදුමයක් සිදුවිය..
දෙනෙත් බොදවී.. ගත මිලින විය...

අසුරු සැනයෙන් මා අදිසි විය...
උනේ කිමදැයි මට පසක් විය...
ලොවේ ධර්මය සදා නියතය...
ඇගේ අභිමන.. මගේ නික්මිම..


සොබාදහමට එරෙහි වන්නට...
නොහැක අපහට සදා කිසි දින...
කිමද සොදුරිය ලොවේ සැම දින...
අමාවක ලග නොමැත සදවත...


පෝස්ට් එක කොහොමද ?